Rys 1. Ilustracja wyjaśniająca pojawianie się zjawiska kawitacji
Temat będący kontynuacją prac rozpoczętych w czasie realizacji przewodu doktorskiego. Obecnie zrealizowane prace:
Kawitacja polega na utracie ciągłości przepływu cieczy. Rozróżnia się przy tym kawitację parową (gdy ciecz zamienia się w parę bez udziału dodatkowych faz) lub gazową (gdy zarodkami kawitacji są obecne w cieczy mikropęcherzyki gazu). Kawitację dzieli się również na kłębiastą (jest to chmura pęcherzyków) i wstęgową (jest to duży "pusty" obszar wokół jakiegoś obiektu). Kawitacja występuje w okolicach różnego rodzaju przeszkód w przepływie, na powierzchniach hydropłatów, w przewodach ssących pomp, na łopatkach turbin i śrub napędowych, w przewodach o skokowo zmiennej geometrii, na zaworach i zasuwach, podczas fal uderzeniowych i w wielu innych miejscach. Skutki kawitacji są zazwyczaj niekorzystne, gdyż powodują erozję kawitacyjną, drgania i hałas, fale uderzeniowe i straty energetyczne. Chyba każdy spotkał się z przypadkiem, gdy po odkręceniu zaworu w zwykłym kranie pojawiają się różnego rodzaju piski, buczenia lub stukania - to najczęściej spotykany objaw kawitacji. Szczególnym rodzajem kawitacji jest tzw. szum kawitacyjny: słyszał o tym każdy kto oglądał "Polowanie na Czerwony Październik". Podobnie ciekawa jest superkawitacja, którą próbuje się zastosować do budowy superszybkich torped. Kawitację coraz częściej wykorzystuje się do celów praktycznych, wymienić tu można pompy kawitacyjne, myjki ultradźwiękowe, urządzenia do cięcia wodą czy urządzenia do peelingu stosowane w kosmetyce.
W uproszczeniu można napisać, że kawitacja to nic innego jak zwykłe "gotowanie się". W przypadku wody dzieje się to przy ciśnieniu atmosferycznym i w temperaturze 100 stopni Celsjusza. Jeśli jednak ciśnienie zacznie spadać, obniży się również temperatura wrzenia (szkolny przykład z alpinistami gotującymi herbatę). Okazuje się, że w układach przepływowych spotyka się wiele miejsc, w których ciśnienie jest tak niskie, że zjawisko to może wystąpić.
b) 
